حضرت سارق:ﺩﺭﺳﻴﺎﺳﺖ، ﺻﺪ ﺁﺩﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻥ، ﻫﻤﻪ ﺟﻤﻊ ﺩﺭ ﻳﻜﻰ!

از خطبه های حضرت افصح المتقلبین

ﺍﻧﺪﺭ ﺁﺩﺍﺏ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﭘﻴﺸﮔﻰ

ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ! ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩ ﻛﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ، ﭘﻴﺸﻪ ﻛﻨﻰ، ﺍﻭﻝ ﺑﻜﻮﺵ ﺗﺎ ﭘﻴﺸﻪ ﻧﻜﻨﻰ! ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﺸﻐﻠﺖ، ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺣﻴﻠﻪﻫﺎﻯ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﻭ ﻓﺘﻴﻠﻪﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻣﺼﺮﻭﻑ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ، ﺣﻴﻠﺘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻡ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺣﻘﻪ ﻭ ﺗﺮﻓﻨﺪ، ﻛﻪ ﻣﻜﺮﺭﺵ ﻫﻢ ﺑﻰﺿﺮﺭ ﻭ ﭼﻮﻥ ﻗﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ:
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﺭﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺷﻮﻯ، ﺑﺸﻮ! ﭼﻮﻥ ﺷﺪﻯ، ﭼﻜﻤﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻜﺶ، ﻣﮕﺮ ﻛُﺮﺩﺍﻥ ﺭﺍ ﻳﻜﺎﻳﻚ ﺟﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻰ! ﻣﻮﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﻭﻏﻦ ﺑﺎﺩﺍﻡ، ﺑﺮﺍﻕ ﻭ ﺩﺍﻍ ﻛﻦ، ﻭ ﺑﻔﺮﻣﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻛﻴﺴﻪ ﺑﺮ ﺳﺮﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺯﻣﻮﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺍﺷﻌﻪ ﺑﺮﻧﺨﻴﺰﺩ! ﺍﮔﺮ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﻟﺎﻝ، ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻌﻪ ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ، ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﺳﺎﻓﻞ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻭﺗﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﻣﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ، ﺍﻋﺼﺎﺑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺭﻳﮓ، ﻭ ﺗﻨﺒﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺧﻴﻚ ﻛﻨﺪ! ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﺑﺎﻥ ﻏﺎﺭﻋﻠﻰﺻﺪﺭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ: «ﺩﺭﻏﺎﺭ ﭼﻪ ﺑﻴﻨﻰ؟» ﮔﻔﺖ « ﺳﻨﮓ، ﭘﺴﺘﺎﻥ ﺑﻴﻨﻢ. ﺁﺏ، ﺭﺍﻥ ﺑﻴﻨﻢ. ﺻﺨﺮﻩ، ﻛﭙﻞِ ﻟﻐﺰﺍﻥ ﺑﻴﻨﻢ! ﻣﻮﻯ، ﺍﺷﻌﻪ ﺑﻴﻨﻢ. ﺍﺷﻌﻪ، ﺗﻴﺮ ﺑﻴﻨﻢ. ﺗﻴﺮ، ﻛﺒﻴﺮ ﺑﻴﻨﻢ!» ﻏﺎﻳﺖ ﺧﻴﺎﻟﺎﺗﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻛﺜﺮﺕ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﺩ!
ﺑﻜﻮﺵ ﺗﺎ ﺩﺭﻛﺴﻮﺕ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭاصلاح طلب، ﻣﺮﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﻭ ﻧﺤﻞ ﻭ ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺍﻧﺸﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺏ ﻧﻮﻳﺴﻰ، ﻧﻪ ﺁﻥ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﺟﺎﺋﻰ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﻴﻮﺏ ﻧﻮﻳﺴﻰ. ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺵ ﻛﻪ ﺟﺎﻣﻪﻯ زﺪﻧﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪﻯ ﻣﺪﻧﻰ ﺑﺎﺯﻧﺸﻨﺎﺳﻰ. ﻗﺒﺎﻯ ﺑﻰﺗﻤﺪﻥﻫﺎ ﺑﺮﺗﻦ ﻛﻦ، ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮﻯ ﺗﻤﺪﻥﻫﺎ ﺍﺯ ﺑﺮﻛﻦ، ﻭ ﺣﺮﻑﻫﺎﻯ ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ، ﭼﻮﻥ ﺳﺒﺪﮔﻞ ﺑﺮﺳﺮ ﺗﺸﻨﮔﺎﻥ ﭘﺮﭘﺮﻛﻦ!

ﻧﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺴﺘﻪﺧﻮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﺩ ﺭﻓﺴﻨﺠﺎﻥ، ﺑﺎ ﻛﻠﻪﺍﻯ ﭼﻮﻥ ﭼﻤﺎﻕِ ﻛﻨﮕﺮﻩ ﺩﺍﺭ، ﻭﺷﻜﻤﻰ ﭼﻮﻥ ﻗﺎﻳﻖ ﺗﻮﭖﺩﺍﺭ، ﺭﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ(ﺩﺭﻧﺴﺨﻪﻯ ﺍﺑﻦﺍﻟﺎﻓﺼﺢ: ﭘﺮﺯﻳﺪﻧﺖ) ﺷﺪﻯ، ﻭ ﺩﻫﺎنش ﺑﻪ ﻣُﻬﺮ ﺭﻫﺒﺮ، ﻣﻤﻬﻮﺭ ﺷﺪﻯ. ﺁﻥﮔﺎﻩ، ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﺖﺍﻟﻤﺎﻝ ﺑﺪﺯﺩﻳﺪﻯ ﻛﻪ ﻛﺲ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ ﺩﺯﺩﻳﺪ. ﺁﻥ ﻏﻨﺎﺋﻢ ﺩﺭﮔﻨﺞْﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺑﻠﺎﺩ ﻓﺮﻧﮓ ﺑﺮﻫﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻰ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺸﺖﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻪﻫﺎﻯ ﺩﻟﺎﺭ، ﺑﺮﺝﻫﺎﺋﻰ ﺳﺮ ﺑﻪﻓﻠﻚ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺑﭙﺎ ﺩﺍﺷﺘﻰ. ﭘﺲ، ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ ﺁﺛﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭﺧﻴﻦ ﺷﻴﺮﻳﻦﮔﻔﺘﺎﺭ، ﺁﻥ ﺩﺭﻭﻍ ﭘﺮﺩﺍﺯِ ﺑﻰﻛﺮﺩﺍﺭ ﺭﺍ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪﻯ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺝﻫﺎﺋﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ ﺑﻮﺩ. ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ! ﻭ ﺍﻯ ﺑﺴﺎ ﭼﻨﻴﻦﺗﺮ ﻛﻦ!

ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﻗﺖ ﺑﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﻪ ﻭﻗﺖ ﺳﺮﻗﺖ ﺑﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﭘﺬﻳﺮﺩ ﺯﻭﺍﻝ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﻨﺎﻝ!

ﺩﺭﻛﺘﺎﺏ ﻣُﺨَﻠﺺﺍﻟﺎﺣﻜﺎﻡ ﻓﻰ ﺳﻴﺎﺳﺖﺍﻟﺤُﻜﺎﻡ ﺍﺛﺮﺣﻜﻴﻢ ﺍﺑﻦ ﺍﻟﻤﺤﻜﻮﻡ (ﻣﺘﻮﻓﻰ ﺑﻪ ﻫﺠﺪﻩ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﻴﻠﺎﺩ ﺧﻮﺩﺵ!) ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ: ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺍﻣﺖ ﻳﺎ ﻣﻠﺖ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺷﺪﻯ، ﺁﻥ ﻛﻦ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺁﻥ ﻛﻪ ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻣﺒﺎد که ﻋﻮﺍﻡ، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺸﺘﻰ ﺁﺭﺍء ﺧﺎﻡ، ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻡ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﻮ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺭﺍﻧﻨﺪ!
ﺍﺑﻦﺍﻟﻮﻗﺖ ﺑﺎﺵ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ! ﺳﺨﻦ ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻮﻯ ﻛﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﻣﺖ، ﻭ ﺍﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖ ﻭ ﺳﻨﺖ، ﺳﺨﻦ ﺗﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﻛﻨﻨﺪ، ﻟﻴﻜﻦ ﺗﻮ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻜﻦ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻮﺭ! ﺑﻪ ﺭﻳﺶ ﺧﻠﺎﻳﻖ، ﭘﻴﺸﺎﺭﻭﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺨﻨﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﭼﻨﺪ، ﺑﺪﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﻮﻯ. ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﻠﻮﺕ ﺭﻓﺘﻰ، ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﺮﺁﻧﺎﻥ ﺣﻮﺍﻟﺖ ﺩﻩ! ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻧﻰ ﭼﻮﻧﺎﻥ ﺳﻠﻄﺎﻧﺎﻥ، ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ، ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ، ﺭﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭﺍﻥ، ﻭﻟﻰﻓﻘﻴﻬﺎﻥ، ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥِ ﻣﺠﻠﺴﺎﻥ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﺣﺰﺍﺑﺎﻥ ﺣﻮﺍﻟﺖ ﻣﻰﺩﻫﻨﺪ! (ﺩﺭﻧﺴﺨﻪﻯ ﺍﺑﻦﺍﻟﺎﻓﺼﺢ ﺫﻛﺮ ﺷﺪﻩ : ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺟﻤﻊ، ﻛﻤﺮِﻫﻤﺖ ﻭﺗﻨﮓِ ﻏﻴﺮﺕ ﺑﻪ ﺑﺴﻂ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻯ ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﭼﻪ ﻧﻴﻜﻮﻫﻢ! ) ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﮕﺰﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻭﻑ ﻭ ﺗﺮﻛﻴﺒﺎﺕ ﺩﺭﺁﻥ ﺗﻌﺒﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ: ﺥ، ﻡ، ﻯ، ﻥ، ﺍ، ﻯ، ﻣﻰ ﻣﻰ، ﺧﺎﺕ ﺧﺎﺕ، ﻓﺲ ﻓﺲ، ﺟﺎﻧﻰ، ﺑﻨﻰ ﺑﻨﻰ ﻭ… ﺗﺎ ﻧﺎﻡ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﺳﺒﻖ ﻭ ﺳﺎﺑﻖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻠﺤﻮﻅ ﻭ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻭ ﻣﺤﻈﻮﻅ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﺎﺭﻕ ﻧﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ: « ﺩﺭﺳﻴﺎﺳﺖ، ﺻﺪ ﺁﺩﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻥ، ﻫﻤﻪ ﺟﻤﻊ ﺩﺭ ﻳﻜﻰ! ﺑﻪ ﻫﺮﻣﻮﻗﻌﻴﺖ، ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﺪ، ﻳﻜﻰ ﻛﻪ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻜﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻓﺘﻦ!» ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ: «ﺑﺮﺗﺨﺖ ﻗﺪﺭﺕ، ﭼﻪ ﻛﺲ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﻛﺲ ﺭﺍ ﺧﻴﺎﻧﺖ؟» ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ «ﺳﻔﻴﻬﺎﻧﻪ ﺳﻮﺍﻟﻰ! ﺁﻥ ﻛﺲ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﺍﺳﺐ ﺳﻴﺎﺳﺖ، ﺭﺍﻧﺪﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ!»
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻃﻠﺐ ﺩﺍﺩ، ﮔﺬﺍﺭﺕ ﺑﻪ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩ، ﺍﺯ ﺯﻧﻰ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺋﻴﺲ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﭙﺮﻫﻴﺰ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻴﺰ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﻥ ﻭ ﻃﺒﺲ ﺑﮕﺮﻳﺰ! ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻈﻴﻢﺗﺮﻳﻦ ﺷﻮﺧﻰﻫﺎﻯ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﭙﺎ ﻛﻨﻨﺪ، ﺷﻮﺧﻰ ﭘﻮﺧﻰ ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ! ﻭ ﺩﻭﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺮ ﺗﺮﺍ ﺩﺭﻏﻔﻠﺘﻰ، ﭘﻮﺳﺖ، ﻏﻠﻔﺘﻰ ﻛَﻨَﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻛﺎﻩ ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻣﻴﻪ بیاﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﻯ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺑﻴﺎﻭﻳﺰﻧﺪ! ﺩﺭﺁﻥﺟﺎ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺮﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ، ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻛﺎﻡ، ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻡ، ﻭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻡ ﮔﻴﺮ! ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﻜﺎﻡ ﺗﻬﺮﺍﻥ، ﺳﺮِ ﺁﺩﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﻩﻯِ ﺩﺳﺘﻰ ﺑُﺮﻧﺪ، ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺭﻩﻯ ﺑﺮﻗﻰ ﺑُﺮﻧﺪ، ﻛﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻋﺠﻮﻟﻰ ﺁﺏ ﺑﻪ ﺍﺑﺮﻳﻖ، ﻓﺮﺻﺘﺸﺎﻥ ﺿﻴﻖ ﻭ ﻛﺎﺭﺷﺎﻥ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻮَﺩ! ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺯ ﻛﺘﻴﺒﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺑﺼﺮﻩ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺗﻴﺮﻯ (ﺧﻄﻰ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺍﺻﺎﺑﺖ ﺗﻴﺮ ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﻧﺒﺸﺘﻪ ﺁﻳﺪ!) ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻰﺩﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ، ﻣﻤﻠﻜﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻘﺰ(ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻪﻯ ﺍﺑﻦﺍﻟﺎﻓﺼﺢ: ﺁﺩﺍﻣﺲ) ﻳﻜﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﺩﻫﻨﺪ: « ﺑِﺠَﻮﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑِﺠَﻮﻯ!»
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ، ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺪﺭﺕ ﻛﻨﻰ، ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺩﻳﺎﺭ، ﺑﻪ ﻟﻔﻆ ﺍﻧﺪﻙ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ: «ﺍﭘﻮﺯﻳﺴﻴﻮﻥ» ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ! ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺍﻫﻞ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻭ ﺯﺩ ﻭ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺵ ﻭ ﺑﻴﻀﻪﻯ ﺍﻫﻞ ﻣﻜﻨﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻤﺎﻟﺖ ﮔﻴﺮ ﻭ ﺭﻧﮓ ﻋﻮﺽ ﻛﻦ ﺗﺎ ﻃﺮﻳﻖ ﻗﺪﺭﺕ، ﺗﻮ ﺭﺍ ﮔﺸﻮﺩﻩﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺕ ﻓﺮﺥ ﻭ ﺧﺪﺍﻳﺖ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ ﺑﺎﺩ ﺍ!

ﺩﻋﺎ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ! ﺑﻪ ﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕِ ﻟﺎﻳﺰﺍﻝ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻓﺮﻣﺎ ﺗﺎ ﻛﻤﺎﻛﺎﻥ، ﻛﺬﺏ ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﻛﺬﺏ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﺴﺌﻠﺖ ﻣﻰﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﻛﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﻰﻣﺜﺎﻝِ ﺗﻘﺒﻞ ﻛﺬﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺖ ﻣﺎ، ﺍﺑﺪﻯ ﻓﺮﻣﺎﺋﻰ، ﺗﺎ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﭼﺎﻛﺮﺍنت ﺑﺮﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﻋﻮﺽ ﻧﻔﺮﻣﺎﺋﻰ! ﺳﭙﺎﺱ ﻣﺮﺗﺮﺍ ﻛﻪ ﺍﺯﻗﺪﺭﺕ ﻭﻗﻬﺎﺭﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎ ﺗﻌﺒﻴﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻯ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﺑﻪ ﺗﺪﻗﻴﻖ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺰﺭﮔﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﻫﻴﺘﻠﺮ ﻭ ﻣﻮﺳﻮﻟﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﻣﺜﺎﻟﻬﻢ ﺭﺣﻤﺖﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ، ﺑﻰﻧﻴﺎﺯ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻯ، ﺑﺎﺍﻳﻦﻫﻤﻪ، ﺗﻮ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭﺣﻤتت ، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻗﻮﻩﻯ ﻓﺮﻳﺒﻜﺎﺭﻯ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻓﺮﻣﺎ ! ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﻰ ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ! ﺧﻮﺵ ﺑﻪﺣﺎﻟﺖ!
***
حجه‌الاسلام افصح‌المتقلبین در نماز جمعه، خطاب به فرزندش ابن افصح، مسائل مهم روزگار را حلاجی می‌کرد و پرسش‌های وی را پاسخ می‌داد. این هم نمونه ای دیگر از فرمایشات آن مقام معظم رهبُری.

ﺍﻧﺪﺭ ﺗﻘﺒﻴﺢِ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﺩﺑﻴﺮﺍﻥ!

ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ! ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺩﺭ ﻳﻜﻰ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻳﺎ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ ﺁﻳﺪ، ﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﻳﺪ، ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺥِ ﻣﻌﻈﻢ ﻭﻛﻠﺎﻡ ﻣﻨﻈﻢ، ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ، ﻣﺼﺤﺤﺎﻥ ﻭ ﺩﺑﻴﺮﺍﻥ ﻧﺎﻣﻨﻈﻢ، ﻭﻳﺮﺍﻥ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ (ﻟﻌﻨﺘﻪﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ)، ﺩﺭ ﺁﺷﻔﺘﻦِ ﺧﻄﺎﺑﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ ﭼﻴﻨﻰِ ﻛﺘﺎﺑﺖ، ﻳﺪ ﻃﻮﻟﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺍﻯ ﺑﺴﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺩﺭﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻦ ﺧﻄﺒﻪﻫﺎ ﻭ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﻰِ ﻧﺎﺻﻮﺍﺏ ﻛﺘﺎﺑﺖ ﻣﺎ، ﺍﻧﺪﺭﺯﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﻛﻨﻨﺪ.

ﺗﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﺪ، ﻳﻚ ﭼﻨﺪ ﺍﺯﺗﺮﻓﻨﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺗﻮ ﺑﺸﻤﺮﻡ ﺗﺎ ﺣﻠﻘﻪﻯ ﭘﺮﻩﻯ ﮔﻮﺵ، ﻭ ﺁﺫﻭﻗﻪﻯ ﺗﻮﺑﺮﻩﻯ ﻫﻮﺵ ﻛﻨﻰ. ﺑﺪﺍﻥ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﺵ ﻛﻪ ﻗﻮﻡ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻦ ﻭ ﻣﺼﺤﺢ ﻭ ﺳﺮﺩﺑﻴﺮ ﺭﺍ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺏ ﻛﺮﺩﻥ ﻣﻜﺘﻮﺑﺎﺕ ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﺷﺪ:

ﺍﻟﻒ: ﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺮﻓﻰ ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻑ، ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﻛﻠﻤﺎﺗﻰ ﺩﺍﻧﻰ ﻛﻨﻨﺪ. ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻛﻪ: ﺭأﻯ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺳﺮﺧﮕﻮﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺬﻑ ﺳﺮﻛﺶِ ﮔﺎﻑ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ، ﻭ ﺩﻝ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﺬﻑ ﭼﺎﻟﻪﻯ ﻧﺎﻑ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ! ﻛﻤﺎﻝ ﺧﺮﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﻛﻤﺎﻝ ﺧﺮﺑﺎﺯﻯ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ،  ﺧﺸﻚ ﺷﻮﺋﻰ ﺭﺍ ﺧﺸﺘﻚ ﺷﻮﺋﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﺸﺘﻚ، ﭘﺸﺖ ﻭ ﺭﻭ ﻛﻨﺎﺩ!

ﺏ : ﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭﻣﻜﺎﻥِ ﻧﻘﻄﻪﻫﺎ، ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭﻫﻢ ﺭﻳﺰﻧﺪ. ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ: ﺟﺎﺭﻛﺶ ﺭﺍ ﺧﺎﺭﻛﺶ، ﺑﺎﺭﺯﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺎﺭﺯﺍﻥ، ﺗﺎﺑﻮ ﺭﺍ ﻳﺎﺑﻮ، ﺧﻮﺋﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﻧﻰ، ﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﻰ، ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﺳﺎﺭﻕ، تیم ﺭﺟﺒﻰ ﺭﺍ نیم ﻭﺟﺒﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ!

ﺕ : ﮔﺎﻩ، ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻗﺎﻓﻴﺖ ﻭ ﺳﺠﻊ، ﻛﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻛﻨﻨﺪ، ﻭ ﺍﻏﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﻟﺨﻮﻥ ﻛﻨﻨﺪ. ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ: ﺳﺮﻭﺵ ﺭﺍ ﻗﺮﻭﺵ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ، ﺍﻓﺼﺢﺍﻟﻤﺘﺪﻳﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﻓﺼﺢﺍﻟﻤﺘﻘﻠﺒﻴﻦ،
ﺕ: ﮔﺎﻩ، ﭼﻮﻥ ﻧﺎﻣﺪﺍﺭﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﺍﺳﻢﻫﺎﺷﺎﻥ ﺗﻌﻮﻳﺾ ﻛﻨﻨﺪ: ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺧﻤﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﻫﻴﺘﻠﺮ، ﺭﻓﺴﻨﺠﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻮﺳﻪ، ﺧﺎﻣﻨﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ، ﻓﻠﺎﺣﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺑﻦﻣﻠﺠﻢ، ﺧﺎﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﻣﺘﻪ، ﻛﻴﺎﻧﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺗﻬﻤﺘﻦ، ﻟﺎﺟﻮﺭﺩﻯ ﺭﺍ ﻗﺼﺎﺏ، ﻣﻨﺘﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﮔﺮﺑﻪ ﻧﺮﻩ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﻭ ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻳﻜﺴﺮﻩ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺏِ ﺭﻭﻯ، ﻭ ﺭﻧﮓِ ﻣﻮﻯﺷﺎﻥ ﺑﺒﺮﺍﺩ!
ﺍﺯﺣﻀﺮﺕ ﺳﺎﺭﻕ ﻋﻠﻴﻪﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ « ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ ﻛﻴﺎﻧﻨﺪ؟» ﻓﺮﻣﻮﺩ« ﻣﻮﺵﭼﺮﺍﻧﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﭼﺮﺍﻣﻮﺵِ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻨﺪ!» ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ « ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﭼﻪ ﺣﻜﻤﺖ ﻭ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ؟» ﻓﺮﻣﻮﺩ «ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﻚ ﻣﻮﺵ* ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻛﻴﺒﻮﺭﺩ ﺭﻫﺎ ﻛﻨﻨﺪ، ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺑﻴﺖﺍﻟﺎﺧﻠﺎء ﻳﺎ ﺁﺑﺪﺍﺭﺧﺎﻧﻪ، ﻳﺎ ﺳﺮﺩﺑﻴﺮﺧﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏْﺧﺎﻧﻪ ﺭﻭﻧﺪ، ﭘﺎﻫﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﮕﺸﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺎﺳﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻥ ﻣﻮﺵ، ﺑﺮﺩﻛﻤﻪﻫﺎﻯ ﻛﻴﺒﻮﺭﺩ ﭘﺎﻯ ﻛﻮﺑﺪ، ﺟﺴﺖ ﻭ ﺧﻴﺰ ﻛﻨﺪ، ﺑﺮﻗﺼﺪ ﻭ ﻟﮕﺪ ﭘﺮﺍﻧﺪ. ﭘﺲ ﺁﻥﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥﻧﻤﺎﻯ ﺭﺍﻳﺎﻧﻪ (ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻪﺍﻯ ﺍﺑﻦ ﺍﻓﺼﺢ: ﻣﻮﻧﻴﺘﻮﺭ) ﻫﻮﻳﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ ﺑﭽﺎﭘﻨﺪ!» (ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻪﻯ ﺍﺑﻦ ﺍﻓﺼﺢ: ﭼﺎﭖ ﻛﻨﻨﺪ ) ﺍﺯﺣﻀﺮﺕ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ « ﻣﺼﺤﺤﻴﻦ ﻛﻴﺎﻧﻨﺪ؟» ﻓﺮﻣﻮﺩ « ﻋﻴﻨﻜﻰْ ﻛﻢﺳﻮﺍﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻰﺳﻮﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻨﺪ! ﺍﻳﻨﺎﻥ، ﺑﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺴﺘﺎﻥ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻣﺤﺎﺳﻦ، ﺑﺎﺳﻦ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻗﻌﺮِﻛﭙﺮ، ﻗﺮِﻛﻤﺮ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺗﺐ، ﻟﺐ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﭘﺸﻢ، ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﻤﺪﺍﻥ، ﭼﻤﺪﺍﻥ ﺑﻴﻨﻨﺪ!» ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ «ﻳﺎﺣﻀﺮﺕ! ﺳﺮﺩﺑﻴﺮﺍﻥ ﻛﻴﺎﻧﻨﺪ؟» ﻓﺮﻣﻮﺩ « ﺳﺮﺩﺑﻴﺮﺍﻥ، ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺳﺮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﭼﺮﺍ ﺁﺷﻔﺘﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻨﺪ! ﺑﺪﺳﺘﻰ ﭼﭙﻖ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻰ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻧﻨﺪ. ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻛﻪ ﺗﻪ ﻣﻘﺎﻟﻪ، ﺳﺮﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻣﻌﺮ، ﺷﻌﺮ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻣَﺒﺮ، ﺧﺒﺮ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ، ﻣﻄﺎﻳﺒﻪ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻋﻜﺲ، ﺑﺮﻋﻜﺲ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ، ﻣﻠﺎﻁِ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺑﻴﻨﻨﺪ! ﮔﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻓﺼﻠﻰ ﻧﻴﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﻭﮔﺎﻩ، ﻓﺼﻠﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﻨﺪ. ﺑﻌﺪ ﺑﺮﻧﺎﺻﻴﻪِ ﺟﺮﻳﺪﻩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﮕﺎﺭﻧﺪ: ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻳﻦﻫﻤﻪ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ! ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ، ﭼﭙﻖﻫﺎﺷﺎﻥ ﺑﺸﻜﻨﺎﺩ ﻭ ﺟﺮﻳﺪﻩﻫﺎﺷﺎﻥ ﻭﺭﺷﻜﺴﺖ ﮔﺮﺩﺍﻧﺎﺩ! ﺁﻣﻴﻦ، ﻳﺎ ﺭﺏﺍﻟﺠﺮﺍﻳﺪﻳﻦ!

ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺍﻭﻝ:
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭﻋﻬﺪ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺳﺮﺩﺑﻴﺮﺍﻥ، ﻳﻜﻰ ﺍﺯﻣﻠﻮﻙ ﺟﺮﺍﻳﺪ، ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪِ ﻣﺸﻬﻮﺭِ ﺍﺯ ﻛﺘﺎﺏ ﺗﻮﺿﻴﺢﺍﻟﻤﺴﺎﺋﻞ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ « ﻭﻃﻰ ﺑﺮ ﺩﺑﺮِ ﺯﻥِ ﺣﺎﺋﺾ ﻛﻔﺎﺭﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ» ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﭽﺎﭘﻴﺪ: « ﻭﻃﻰ ﺑﺮ ﺩﻭﺑَﺮِ ﺯﻥ ﺣﺎﺋﺾ ﻛﻔﺎﺭﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ!» ﭘﺲ ﻧﺒﺮﺩﻯ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺑﻴﻦ ﺩﻭﻃﺎﻳﻔﻪﻯ ﻧﻘﻄﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﺣﺮﻭﻓﻴﺎﻥ ﺩﺭﮔﺮﻓﺖ، ﻭ ﺁﻥ ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﻜﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺟﺎﻯ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﻣﮕﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯﮔﺮﻭﻩ ﺣﺮﻭﻓﻴﻮﻥ، ﻭ ﻣﺼﺤﺤﻴﻦ ﺍﺯﮔﺮﻭﻩ ﻧﻘﻄﻮﻳﻮﻥ.

ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺩﻭﻡ:
ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﻣﺎﺿﻰ، ﻳﻜﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻛﺎﺗﺒﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻰﺯﺩﻡ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺁﻥ ﻧﺎﺑﻜﺎﺭﺍﻥ ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻢ! ﺟﻨﮕﻰ ﺑﺲ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﭘﺮﺧﻮﻑ ﺑﻮﺩ.ﺍﺯﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ، ﻳﻜﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪﻯ ﻧﺒﺮﺩ بر خاک فروﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ، ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮﻓﺮﺍﺯ ﺳﺮﺵ ﺍﻓﺮﺍﺧﺘﻢ، ﻣﺮﮔﺶ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺧﺘﻢ ﻛﻪ: « ﺍﻯ ﻣﻠﺤﺪ! ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﭘﺮﺧﻄﺎ ﻧﻮﻳﺴﻰ؟! ﺣﺎﻟﻴﺎ ﺁﻥ ﻓﺮﻕِ ﻧﺎﻣﺒﺎﺭﻙِ ﺗﻮ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻕ ﺷﻤﺸﻴﺮِ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺍﻓﺼﺢ، ﺑﮕﻴﺮ!» ﻧﺎﻟﻴﺪ ﻛﻪ: « ﻳﺎ ﺍﻓﺼﺤﻨﺎ! ﺍﻣﺎنم ﺩﻫﻴﺪ ﺗﺎ ﻏﻠﺎﻡ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻪﮔﻮﺵ ﻭ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻦ ﭘﺮ ﺟﻮﺵ ﻭ ﺧﺮﻭﺵ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ!» ﺭﺣﻢ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﻛﺎﺷﺘﻢ ﻭ ﭘﺎﻯ ﺍﺯ ﺳﻴﻨﻪﺍﺵ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻣﺠﺮﻭﺡ ﺑﺮﻓﺖ. ﻗﻀﺎ ﺭﺍ ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻣﻊ ﺳﺎﻣﺮﻩ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ، ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺣﺮﻭﻑ ﭼﻴﻨﺪ ﻭ ﻧﺴﺨﺖُِ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺯﺩ. ﺁﻥ ﻣﻠﻌﻮﻥ، ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺑﭽﻴﺪ ﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺁﻥ ﻟﺎﻃﺎﺋﻠﺎﺕ، ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ ﺁﻳﺖﺍﻟﻠﻪ ﻳﺰﺩﻯ هاشمی عراقی گیلانی، ﺭﺋﻴﺲ ﻗﻮﺍﻯ ﻏﺬﺍﺋﻴﻪ ﻭ ﻗﻀﺎﺋﻴﻪ ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻴﻪ ﻭ ﺭﺿﺎﺋﻴﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ! ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﮕﺮﻓﺖ!

ﺩﻋﺎ!

ﺑﺎﺭﺍﻟﻬﺎ! ﺑﺰﺭﮒ ﺳﺮﺩﺑﻴﺮﺍ! ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺣﺮﻭﻑﭼﻴﻨﺎ! ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺼﺤﺤﺎ! ﺩﺭ ﺭﻭﺯﺟﺰﺍ، ﻫﻤﻪﻯ ﻧﻜﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﻯﺍﻓﺼﺢﺍﺕ ﻣﻨﻮﻳﺲ! ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍﻣﻰﭘﺴﻨﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺍﻥ، ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻧﻤﻰﭘﺴﻨﺪﻯ ﺍﺯ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ ﺩﺍﻥ! ﺗﻮ ﻧﻴﻚ ﻣﻰﺩﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﺟﺮﺍﻳﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﻭ ﺧﻄﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﺩﺭﻫﻢ ﺁﺷﻔﺘﻨﺪ. ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺗﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺑﻰﺳﺮﻭﺗﻪ ﺭﺍ، ﺁﻳﺖﺍﻟﻠﻪ ﺟﻨﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﻫﺎنم ﻧﻬﺎﺩ! ﺑﺰﺭﮒْﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻧﮕﺎﺭﺍ! ﺩﺍﻭﺭﺍ! ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﺰﺍ، ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﺩﺑﻴﺮﺍﻥ ﻭ ﻣﺼﺤﺤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺤﻜﻤﻪ، ﺩﺭﺟﻮﺍﺭ ﻣﻦ ﺑﻨﺸﺎﻥ ﺗﺎ ﺩﻣﺎﺭ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺮﺁﺭﻡ ﻭ ﻧﻬﺎﻝ ﺷﻤﺸﻴﺮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻠﺐﻫﺎﺷﺎﻥ ﺑﻜﺎﺭﻡ! ﻟﺎﺣﻮﻝ ﻭﻟﺎ ﻗﻮﺕ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻮﻟﻠﻪ! ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ! ﺑﺰﺭﮒْ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎ! ﻧﺒﺸﺘﻪﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺷﺮ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ، ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﺣﺮﻭﻓﭽﻴﻨﺎﻥ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﺪﺍﺭﺍ!

برگرفته از کتاب طنز مانی: «باد در تنبان، به از باد در میدان!» تاریخ انتشار 2008

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s